Mostrando entradas con la etiqueta Fiestra ao mundo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Fiestra ao mundo. Mostrar todas las entradas

lunes, 14 de febrero de 2011

San Valentín


Chega o día do Amor, e para celebralo faremos un concurso de textos de amor.
Quen estea namorada ou namorado, que aproveite para inspirarse, e quen non estea, que faga un exercicio de ficción, que ao fin e ao cabo, iso é a literatura, ¿ou non?

Podedes escribir unha carta, unha historia sobre uns namorados, un poema sobre o amor en xeral ou un poema sobre unha persoa concreta, unha data, un encontro, un olvido... Iso é cousa vosa.

Cando o teñades, buscade a imaxe e colgádeo nos vosos blogues.

Que el Amor te acompañe.

Se non se che ocorre qué escribir, pásate pola nosa aula moodle e ínspírate coas ideas que alá vos dou...

Créditos:
Imaxe: http://farm1.static.flickr.com/33/99604592_d059989ddf.jpg

lunes, 26 de abril de 2010

El hornero



La casita del hornero
tiene alcoba y tiene sala.
En la alcoba la hembra instala
justamente el nido entero.


En la sala, muy orondo,
el padre guarda la puerta,
con su camisa entreabierta
sobre su buche redondo.


Lleva siempre un poco viejo
su traje aseado y sencillo,
que, con tanto hacer ladrillo,
se la habrá puesto bermejo.


Elige como un artista
el gajo de un sauce añoso,
o en el poste rumoroso
se vuelve telegrafista.


Allá, si el barro está blando,
canta su gozo sincero.
Yo quisiera ser hornero
y hacer mi choza cantando.


Así le sale bien todo,
y así, en su honrado desvelo,
trabaja mirando al cielo
en el agua de su lodo.


Por fuera la construcción,
como una cabeza crece,
mientras, por dentro, parece
un tosco y buen corazón.


Pues como su casa es centro
de todo amor y destreza,
la saca de su cabeza
y el corazón pone adentro.


La trabaja en paja y barro,
lindamente la trabaja,
que en el barro y en la paja
es arquitecto bizarro.


La casita del hornero
tiene sala y tiene alcoba,
y aunque en ella no hay escoba,
limpia está con todo esmero.


Concluyó el hornero el horno,
y con el último toque,
le deja áspero el revoque
contra el frío y el bochorno.


Ya explora al vuelo el circuito,
ya, cobre la tierra lisa,
con tal fuerza y garbo pisa,
que parece un martillito.


La choza se orea, en tanto,
esperando a su señora,
que elegante y avizora, llena su humildad de encanto.


Y cuando acaba, jovial,
de arreglarla a su deseo,
le pone con un gorjeo
su vajilla de cristal.

Leopoldo Lugones

¿Queréis escuchar su canto? Pinchad en estos enlaces:

¿Qué os parece este arquitecto?

viernes, 23 de abril de 2010

¿E que día e hoxe?


Hoxe, por ser o día que é, tendes que pegar en forma de comentario un texto literario que vos guste, en galego ou castelán, do autor ou época que vós prefirades. Comezo eu mesma.
¿Sabes que tradición hai neste día nas letras castelás?

viernes, 20 de noviembre de 2009

20 de novembro: día mundial da infancia

Eduardo Galeano: Los alumnos

Si la maestra les pregunta qué quieren ser cuando sean grandes, ellas callan. Y después, hablando bajito, confiesan: ser más blanca, cantar en la tele, dormir hasta el mediodía, casarme con uno que no me pegue, casarme con uno que tenga auto, irme lejos y que nunca me encuentren.

Y ellos dicen: ser más blanco, ser campeón mundial de fútbol, ser el Hombre Araña y caminar por las paredes, asaltar un banco y no trabajar más, comprarme un restorán y comer siempre, irme lejos y que nunca me encuentren.

No viven a gran distancia de la ciudad de Tucumán, pero ni de vista la conocen. Van a la escuela, a pie o a caballo, un día sí, dos no, salteado, porque se turnan con los hermanos en el uso del único delantal y el par de zapatillas. Y lo que más preguntan a la maestra es: cuándo viene el almuerzo.

Eduardo Galeano: Mano de obra

Mohamed Ashraf no va a la escuela.

Desde que sale el sol hasta que asoma la luna, él corta, recorta, perfora, arma y cose pelotas de fútbol, que salen rodando de la aldea paquistaní de Umar Kot hacia los estadios del mundo.

Mohammed tiene once años. Hace esto desde los cinco.

Si supiera leer, y leer en inglés, podría entender la inscripción que él pega en cada una de sus obras: Esta pelota no ha sido fabricada por niños.
Tamén podedes ver este vídeo.

miércoles, 28 de octubre de 2009

Feliz Samaín a todas e todos!

O vindeiro sábado é a nosa festa do Samaín, que temos que celebrar como cómpre!

Xa sabedes que a noite do 31 de outubro comeza o ano novo celta, e esta festa, xustamente na noite de transición do outono para o inverno, é en honor aos nosos defuntos, que procuramos sentir ben preto ao visitalos, polo día, no cemiterio. Tamén preparamos apetitosos manxares para convocalos así nas nosas msas, para que volvan, por unha noite, sentar con nós a carón do lume da lareira. Pero se cadra eles prefiren a noite...

Pero a do 31 de outubro é tamén unha noite de moito perigo, xa que as portas do outro mundo se abren e as ánimas son quen de vir visitarnos. Tende coidadiño...

E para que os calacús, as cabazas, ás portas das casas? Para afastar da vila ás ánimas defuntas, errantes...

Para saber máis:
Samhain Ritual
Samain na Wikipedia

Recoméndovos:
Ver La novia cadáver